84 – 2048

Dag mam!

Het is zondagochtend, 26 maart 2017. Een op het oog mooie lentedag, de lucht is blauw, de zon straalt als nooit tevoren, buiten fluiten vogels, in de verte blaft een hond. De buurman veegt zijn stoep, kinderen produceren geluiden van vermaak, de wasmachine draait, een scooter rijdt de straat uit. Niets bijzonders eigenlijk.

En toch is er iets aan de hand.

Het is de dag waarop we met JAWS1 voor het vierde seizoen op een rij kampioen kunnen worden en daardoor kunnen promoveren. Van de derde klasse district naar de tweede klasse bond, in recordtijd. Het magazine van waterpoloën Nederland schonk er afgelopen week al even aandacht aan: het is best bijzonder wat we hier presteren en vanmiddag hopen we een nieuwe kroon op ons werk te zetten, temidden van broertjes, zusjes, vaders, moeders, misschien zelfs een verdwaalde opa of oma.

Vanmiddag dus, gewoon in ons eigen bad tegen het Amsterdamse DJK-ZAR. Kan het mooier? Vermoedelijk niet. Nu nog ‘even’ die wedstrijd winnen en dan kunnen de kurken weer van de champagneflessen, maar dat komt over het algemeen wel goed. Dat is nog nooit misgegaan als het moest, dus vandaag ook niet. Beloofd. Gisteren namen we de kampioensfilm al op, op een Amsterdams dakterras, dus verliezen is geen optie.

Goed dan. Door met de echt belangrijke zaken.

De vraag je me vorige week terug stelde was: Waar droom jij van? Waar en hoe vier jij je 56e verjaardag? Je hebt een week om hierover na te denken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar vorige week heel even over heb nagedacht en nu pas weer, dus al schrijvend hoop ik tot een antwoord te komen. Mijn 56e verjaardag vindt plaats op 20 augustus 2048, een jaartal waar ik met mijn hoofd nog niet bij kan. Laat staan dat ik kan verzinnen hoe ver de wereld is gevorderd, wat de norm is van verjaardagen tegen die tijd en of de Hema nog wel taarten verkoopt. Of Bossche Bollen, ook lekker.

Afijn.

Ik ben nooit een grote verjaadagsvierder geweest, het doet me toch altijd een beetje ongemakkelijk voelen, dus ik verwacht dat dat in 2048 niet heel anders is. Als ik zou kunnen, zou ik mijn (op dat moment) beste vrienden en wellicht een stukje familie uitnodigen op mijn Drentse stukje land, of in mijn buitenhuis ergens op een berg in Zwitserland of Oostenrijk of aan een meer in Italië of zo.

Hapje, drankje, muziekje en rond een uur of twee lallend naar bed want we zijn dat tegenwoordig niet meer gewend. Gesprekken als: gaan jouw kinderen vaak uit, ja, regelmatig, oh, die van mij niet, wat fijn, ja heel fijn, maar we zijn zelf ook jong geweest, toen ging ik ook niet zo vaak uit, oh, wat jammer, nee, niet jammer, neem nog een wijntje, wat een fijne zomer hebben we gehad, enzovoort.

Zoiets dus. Ik heb geen flauw benul met wie ik dan ben, waar ik dan ben, nee, zelfs niet of ik er dan nog ben. Het leven kan raar lopen, weetjewel, maar laten we daar maar niet teveel over nadenken, laten we eerst maar even kampioen worden vanmiddag en dan zien we wel weer verder.

Zo, de cirkel is rond. Tijd om de focus te verleggen. Banaantje erin, opzwepende muziek in de oortjes, ja, we gaan ervoor vandaag.

Tot straks, en tot volgende week!

Advertisements

Reageren? Kan!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s