87 – Mattheus

Hoi zoon!

Paaszondag, de zon schijnt (nog). Je bent bij ons thuis en hebt eieren voor óns verstopt. Samen ontbeten, me bijgepraat over de werking van een VR-bril en nu is het tijd voor de brief.

De brief, hoelang nog?

Je roerde wel wat aan vorige week. Gaan we stoppen? Nu hadden we het daar inderdaad al eens zo een beetje over gehad. Hoelang is het nog leuk? Voor ons, om te schrijven en te lezen en voor onze lezers?

Je directe vraag kwam desondanks toch wel aan. Stoppen, aan de ene kant prima om de redenen die je aangeeft. Aan de andere kant, ik zal het missen. We begonnen hieraan om elkaar wat meer te vertellen over onze levens, gebeurtenissen en gedachtes. Ik denk dat dit goed gelukt is.

Wat ik zal missen is het moment dat ik ervoor ga zitten. Dat ik jouw vorige brief teruglees, nadenk over wat er die week gebeurd is en wat ik daar van vond en vind, over wat ik wel of niet aan jou en ons publiek kwijt wil. Zittend even stilstaan bij mezelf, bij jou, alles en iedereen.

Dat moment hoeft natuurlijk helemaal niet aan het schrijven van een brief vast te zitten, dat kan ook gewoon. Elke dag en zeker elke week een keer. Dus: we stoppen. Ik vind het ook goed. Het is mooi en best uniek geweest. We maken de twee jaar vol. Ik begin vandaag dus aan één mijn laatste brieven.

Het was een mooie week.

Ik zag en hoorde dinsdag de Mattheüs Passion in de Martinikerk in Groningen. De kerk, de muziek, wat heb ik genoten. Vorig jaar voor het eerst mee mogen maken, het was nu nóg indrukwekkender. Het Bijbelverhaal is zo mooi in de muziek verweven. Die Bach kon er wat van. Ken je de muziek? Wist je dat oma ook ooit eens de Mattheus heeft ‘gedaan’? Ze heeft het tekstboekje nog en gaat voor me opzoeken, het moet nog ergens liggen.

Mooi bruggetje naar een nieuwe onderwerp: opruimen en opnieuw beginnen. Want het zoeken naar het boekje is meteen een mooie start van een opruimrondje in haar huis, want de verhuizing zit er aan te komen.

Pas al eens bij haar in een la gerommeld. Vind ik daar bestek wat nog nooit gebruikt is. Dus messen, vorken, lepels, keurig per stuk verpakt in een plastic hoesje. “Dat hoorde zo, als je ging trouwen moest je een 12-delig bestekset aanschaffen.” vertelde ze. Nooit zoveel eters aan tafel gehad dus.

Zo wil ze alles bij langs en dan beslissen wat er met de spullen moet gebeuren: meenemen naar haar nieuwe huis, weggeven ( familie, liefhebber of Dorcas) of naar de stort.

Mooie klus voor de komende maand, want begin mei zal de verhuizing wel zo’n beetje plaatsvinden. Je hoeft niet te helpen want ze gaat de DGO bellen: “Jullie hebben daar toch allemaal geen tijd voor. En zoveel is het niet.” En verder is ze bezig een schilder te regelen en is ze alweer beste maatjes met de nieuwe dames van de thuiszorg. Ik ben trots op haar wanneer zij met trots vertelt dat één van die dames haar zei dat ze nog nooit zo’n lieve, makkelijke, attente en fijne cliënt heeft gehad. Cliënt klinkt dan wel heel zakelijk, de rest is toch geweldig? Love it. Allemaal.

Liefde, ook goed nieuws van jouw kant! Fijn man!

Ik beloofde in m’n vorige brief nog één keer op Daniël Lohues terug te komen. Met Truus zag en hoorde ik ‘m live. Wat een man, muziek en mooie teksten, ze kloppen allemaal. Over ons, over het leven. ‘Moi’ blijft voorlopig in de cd-speler in de auto en ik zing in m’n eentje alle liedjes luidkeels mee.

En verder? Zag ik een vrolijke Cascaderun voorbijkomen en zag en zie veel verdriet. Een ernstig zieke vader van een collega, een collega van papa die plotseling overlijdt. Het raakt me behoorlijk. Het is het leven, zeker. En daarom fietsten we met nóg meer besef van al het moois alweer twee mooie fietstochtjes vorig weekend.

Nu twee weken vrij, even wat overuren opmaken. En volgend weekend naar Berlijn, we gaan Annemiek ophalen. Maar ze mag ons eerst de stad laten zien. Verheug me op beide.

Twee weken waren we met z’n tweetjes thuis, nu ben jij er een weekend. Ik vind dat echt leuk. Even de tijd om wat te babbelen. En niet snel, snel tijdens een verjaardag of rond een waterpolowedstrijd.

Inmiddels hagelt het. Ik hoop dat de paasvuren nog een beetje willen branden vanavond, we gaan zeker even kijken. Maar eerst gaan we dadelijk een eindje ouderwets toeren, met z’n drietjes. Lammetjes spotten en tulpen kijken. Lente ten top. Toch nog even die lente.

Bart, doe leuke dingen. Fijne week!

Advertisements

Reageren? Kan!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s